Chrzest Święty

1. Rodzice katoliccy powinni ochrzcić swoje dziecko czym prędzej po jego urodzeniu (do trzech miesięcy).

Około 2 tygodnie przed datą chrztu przynajmniej jedno z rodziców, zgłaszając chrzest w kancelarii parafialnej/ UWAGA ! jeżeli rodzice nie mieszkają w naszej  parafii mają obowiązek przynieść od swojego ks  prob zgodę na chrzest w innej parafii / swojego proboscza  , powinno złożyć następujące dokumenty:

- metrykę urodzenia dziecka z USC,

- dokument o zawarciu swojego małżeństwa kościelnego, jeśli miało ono miejsce poza naszą Parafią,

- zaświadczenie moralności dla rodziców chrzestnych mieszkających poza naszą Parafią. Jeśli rodzicami chrzestnymi mają być młode osoby uczęszczające jeszcze do szkoły średniej, a mieszkają na terenie naszej Parafii, mają dostarczyć do kancelarii parafialnej pisemną opinię od szkolnego katechety.

2. W naszej Parafii Chrzty odbywają się podczas Mszy św. o godz. 11.45 w drugą i czwartą  niedzielę miesiąca oraz w pierwszy  Dzień Bożego Narodzenia i w pierwszy dzień Wielkanocy. Pouczenie dla rodziców i chrzestnych odbywa się w sobotę przed chrztem po Mszy św. wieczornej.

3. Rodzicami chrzestnymi mogą być: ochrzczeni i bierzmowani, regularnie uczęszczający na mszę św. niedzielną, którzy swoim codziennym postępowaniem będą dziecku dawać przykład prawdziwie chrześcijańskiego życia, a dla jego rodziców będą realnym wsparciem i pomocą w procesie wychowania ich pociechy.

Zatem, rodzicami chrzestnymi nie mogą być: nie wierzący, tzw. wierzący, a nie praktykujący ( np. dawno nie byli u spowiedzi św.), jeszcze nie bierzmowani, jako uczniowie szkoły średniej nie uczęszczający na katechezę szkolną, w życiu publicznym ośmieszający naszą religię i jej poszczególne prawdy lub symbole, swoim postępowaniem siejący zgorszenie itp…

Z okazji pełnienia funkcji chrzestnych osoby te powinny przystąpić do spowiedzi i komunii św.

4. Rodzice wierzący w Boga i Chrystusa powinni swoim dzieciom nadawać imiona święte. W ten sposób wybierają dla dziecka i dla całej rodziny szczególnego Patrona, Opiekuna, który przed Bogiem będzie wstawiał się nieustannie za dzieckiem i jego rodziną, a którego życie na ziemi będzie mogło być przykładem i wzorem do naśladowania.

5. Przyjęcia chrzcielne powinny być skromne, bez podawania napojów alkoholowych. Godny podtrzymywania jest zwyczaj zamawiania mszy św. na tzw. Roczek i przyniesienie dziecka w tym dniu do jego pobłogosławienia.

6. Coraz więcej, niestety, jest i w naszej Parafii chrztów dzieci nieślubnych z tzw. związków partnerskich. W niektórych przypadkach ksiądz ma prawo odmówić udzielenia chrztu, jeśli rodzice dziecka i najbliższe otoczenie nie dają gwarancji, że dziecku będą pomagać w rozwijaniu życia Bożego, które otrzymuje na chrzcie św. Od takich rodziców przed chrztem dziecka odbiera się pisemną deklarację, że w najbliższym czasie uregulują swoje sprawy z Bogiem i Kościołem i że dołożą wszelkich starań, by ich zapewnienie dane w miejscu świętym, podczas obrzędu chrzcielnego, że będą swemu dziecku pomagać w rozwijaniu tego życia Bożego nie było pustym, czczym słowem.

kS PAWEŁ SIEDLANOWSKI- RODZICE I CHRZESTNI

Świadek wiary czy sponsor?

Są wyróżnieni podczas uroczystości pierwszokomunijnej. Bywa, że widzą chrześniaka pierwszy raz od chrztu. „Ooo! Jaki duży! Jaki śliczny chłopiec wyrósł. A taki malutki był!...” - zachwytom nie ma końca. Szczęście wydaje się być obopólne, gdy „bobasek” zainkasuje sporą sumkę w kopercie albo laptopa. Zazgrzytało znowu...

„Moi rodzice chrzestni nie sprawdzili się, ani pod względem mojego rozwoju duchowego, ani jako sponsorzy. Właściwie to mógłbym ich nie mieć, nie zauważyłbym różnicy”. „Uważam, że instytucja rodziców chrzestnych służy do celów grzecznościowo-ekonomicznych - rodzice wybierając kogoś na to <<stanowisko>> teoretycznie czynią tej osobie zaszczyt, a z drugiej strony wielokrotnie jednym względem w ich wyborze są zasoby majątkowe przyszłego chrzestnego”. „Nigdy w życiu nie widziałam mojego chrzestnego. A moja chrzestna mnie unika. Są dla mnie nikim - obcymi, przypadkowymi ludźmi”. Oto garść wypowiedzi zebranych z internetowych forów młodzieżowych. Pokazują kryzys instytucji, o ile można użyć takiego sformułowania, która zarówno w historii, jak i dziś odgrywa (a przynajmniej powinna odgrywać) niezwykle ważną rolę. „Pamiętajcie, że przed Bogiem jesteście poręczycielami tych dzieci, które przyjmujecie na chrzcie” - pisał św. Cezary z Arles. „Starajcie się je zawsze napominać i karcić, aby żyły w czystości, trzeźwości i sprawiedliwości. Przede wszystkim nauczcie je Symbolu Apostolskiego i Modlitwy Pańskiej. Zachęcajcie je do pełnienia dobrych czynów nie tylko słowami, ale przykładem. Kto sam żyje czysto, trzeźwo i sprawiedliwie, ten daje innym przykład dobrego życia i otrzyma nagrodę tak za siebie, jak też za nich” - upominał. Co z tego zostało dziś? Chyba niewiele. Niestety.

Jedna z uczestniczek wspomnianego wcześniej forum pisze: „Jako matka chrzestna mam dość nieciekawą sytuację. Rodzice chrześniaka są wierzący <<tak sobie>>. Parają się homeopatią, czakramami i czymś tam jeszcze. Wciągają w to swoje dzieci - w tym także mojego chrześniaka. Gdy zwracam uwagę, że to nie w porządku, obrywam za to, że się wtrącam i przestają się odzywać. Staramy się z mężem tłumaczyć im, że robią źle, że jest to niebezpieczne. Ale bezskutecznie. Mówią, że wiedzą jak wychowywać swoje dziecko. Gdy tłumaczę im, że narażają je na poważne szkody duchowe, śmieją się. Mam milczeć? Oni uważają, że ja jestem od prezentów i powinnam siedzieć cicho. Ale przecież na chrzcie co innego przyrzekałam Panu Bogu”. Pat. I co z tym zrobić? 

 

bp Józef Michalik

Zanim wejdziemy w Rok Wiary (4)



«Podwoje wiary» (por. Dz 14, 27) są dla nas zawsze otwarte. Wprowadzają nas one do życia w komunii z Bogiem i pozwalają na wejście do Jego Kościoła. Próg ten można przekroczyć, kiedy głoszone jest Słowo Boże, a serce pozwala się kształtować łaską, która przemienia. Przekroczenie tych podwoi oznacza wyruszenie w drogę, która trwa całe życie. Zaczyna się ona chrztem (por. Rz 6, 4), dzięki któremu możemy przyzywać Boga, zwracając się do Niego jako do Ojca, a kończy wraz z przejściem poprzez śmierć do życia wiecznego, które jest owocem zmartwychwstania Pana Jezusa, który wraz z darem Ducha Świętego pragnął włączyć w swą własną chwałę tych, którzy w Niego wierzą (por. J 17, 22). Wyznawanie wiary w Trójcę Świętą — Ojca, Syna i Ducha Świętego — jest równoznaczne z wiarą w jednego Boga, który jest miłością (por. 1 J 4, 8): Ojca, który w pełni czasów posłał swego Syna dla naszego zbawienia; Jezusa Chrystusa, który w tajemnicy swej śmierci i zmartwychwstania odkupił świat; Ducha Świętego, który prowadzi Kościół poprzez wieki w oczekiwaniu na chwalebny powrót Pana” (Benedykt XVI, List apostolski w formie motu proprio „Porta fidei” 1, ogłaszający Rok Wiary).

Zanurzeni w miłości

Apostoł Paweł poucza: „Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość — te trzy: z nich zaś największa jest miłość...” (1 Kor 13, 13). Ojciec Święty w swoim motu proprio „Porta fidei” określa ramy czasowe przeznaczone do budowania wiary — od sakramentu chrztu świętego, poprzez sakrament bierzmowania i wspomniane w poprzedniej refleksji Eucharystię i małżeństwo, aż do zamknięcia tego okresu, w którym trwa wiara — do śmierci człowieka. Najważniejszym sakramentem inicjacji chrześcijańskiej jest chrzest. Tak jak w chwili narodzin, poprzez posługę akuszerki czy lekarza, organizm dziecka odłącza się od łona matki, by zacząć wrastać w ten świat i podziwiać go, tak można powiedzieć, że sakrament chrztu jest duchowym „przecięciem pępowiny” naszego związku z szatanem, który dziedziczymy wskutek grzechu pierworodnego. Wyzwolony w ten sposób człowiek uzyskuje nowe życie, staje się w pełni dzieckiem Bożym i otrzymuje w darze wszystkie bogactwa wysłużone przez Chrystusa, przez Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie; dobra, które w całej pełni ujawnią się po naszej śmierci. „Być ochrzczonym oznacza: historia mojego życia osobistego zanurza się w nurcie miłości Bożej. «Nasze życie — powie papież Benedykt XVI — należy już do Chrystusa, a nie do nas samych (...) w Jego towarzystwie, wręcz ogarnięci Jego miłością, jesteśmy wolni od lęku. On obejmuje nas i dźwiga tam, gdzie idziemy — On, który sam jest życiem»” („Youcat” 200). Sobór Watykański II zdecydował, aby i ten sakrament udzielany był nie jak przed soborem — poza Eucharystią, jakby na sposób prywatny, ale by był świętem całej wspólnoty parafialnej, która z radością przyjmuje dziecko, deklarując jednocześnie, że uczyni wszystko, aby wzrastało ono w łasce u Boga i u ludzi. Stąd chciałbym skierować moją prośbę w stronę rodziców, aby nie odkładali chrztu dziecka — niech jak najszybciej otrzyma dar życia nowego — Bożego; oraz do duszpasterzy, aby o ten wymiar nadprzyrodzony i eklezjalny chrztu bardzo zadbali. Niech to będzie uroczyste wydarzenie w parafii, które widoczne będzie w pięknie liturgii i Słowie Bożym ukazującym radość Kościoła, ale i powinności, które z tego faktu wynikają.

Chrzest dziecka

Chrzest jest szczególnym momentem dla rodziców dziecka. Ostatnie tygodnie stanu błogosławionego znaczone są intensywnym oczekiwaniem, przygotowywaniem miejsca oraz radością rodziców i rodziny. To ważny element oczekiwania, bo dziecko, jak to już dziś wiemy, bardzo skrupulatnie, acz nieświadomie, rejestruje zewnętrzne bodźce. Kształtują one już wtedy zręby jego stanu emocjonalnego, z którym będzie szło przez całe życie. Jako ludzie wierzący przyjmujemy, że życie ludzkie jest owocem miłości małżonków, ale i darem Stwórcy. Chrzest jest wyrazem wdzięczności dla Stwórcy i trzeba, aby rodzice to dobrze rozumieli. Tak jak w sakramencie małżeństwa mężczyzna i kobieta przestają żyć dla siebie i stają się dwoje jednym ciałem, tak trzeba, aby w chwili narodzin przyjęli jakby trzeci element — owoc swojej miłości — dziecko. Świadectwem wiary jest imię, które rodzice powinni wybrać oświecani tą wiarą. Stąd starodawna praktyka Kościoła proponuje, aby było to imię jakiegoś świętego, który byłby szczególnym patronem dziecka.

Rodzice i chrzestni

Duszpasterze, coraz częściej niestety, stają przed trudnym dylematem — rodzice, mimo braku przeszkód, żyją bez ślubu kościelnego i nie odczuwają „głodu” sakramentu małżeństwa, ale wprost wymuszają dar chrztu dla swojego dziecka. Próby zachęcania do przyjęcia (w tym samym dniu) sakramentu małżeństwa spotykają się z odmową, a nieraz i z agresją. Reakcja taka czasem wywołuje kontrreakcję duszpasterzy, którzy odmawiają udzielenia sakramentu chrztu. Nie jestem zwolennikiem tak restrykcyjnej formuły, ponieważ bałbym się być świadkiem „wymuszonego” sakramentu małżeństwa. Chcę tylko zaapelować do rodziców, aby to przemyśleli i próbowali znaleźć racjonalne przesłanki dla swojej postawy odbiegającej od zasad wiary i niezgodnej z dobrze ukształtowanym sumieniem. 
Chcąc zabezpieczyć katolickie wzrastanie dziecka w wierze, Kościół „ofiaruje” mu rodziców chrzestnych. Mają oni zatroszczyć się o zaspokojenie „głodu duszy”, czyli o katolickie wychowanie dziecka, zwłaszcza w sytuacji obojętności czy nawet ateizmu jego rodziców. Dobrze, że przy doborze rodziców chrzestnych rodzice kierują się ich dostatniością i wiekiem (aby zapewnić dziecku opiekę w sytuacji, gdyby ich brakło), ale to za mało, trzeba, aby zwracali uwagę przede wszystkim na „dostatniość” wiary rodziców chrzestnych, ich młodość ducha, która pragnie dawać świadectwo o swojej wierze i życiu z Jezusem.

Moc Bożej łaski

Ronald Reagan przyjął chrzest w wieku lat jedenastu. Jedną z inspiracji była lektura książki Harolda Bella Wrighta „That Printer of Udell's” (w wolnym tłumaczeniu: Ten drukarz od Udella). Zafascynowany postacią głównego bohatera i jego wiarą, powiedział: „Chcę być jak ten człowiek — chcę zostać ochrzczony”. Przyjął chrzest w protestanckiej wspólnocie Uczniów Chrystusa. Kiedy wynurzył się z wody i usłyszał słowa pastora: „Powstań i trwaj w otrzymanej wierze”, przeżył osobiste doświadczenie zaproszenia Chrystusa do swojego życia. Czuł się wezwany do poważnego potraktowania tych słów w swoim życiu. 

Czy wracam myślą do mego chrztu i czy potrafię czerpać motywy do nowego życia z tego źródła, którym jest moc Bożej łas

"RODZICE CHCA CZĘSTO TYLKO CHRZCIC DZIECI ALE NIE CHCĄ BRAĆ NA SIEBIE OBOWIAZKÓW CHRZEŚCIJAŃSKICH WYNIKAJACYCH Z NASZEJ WIARY KATOLICKIEJ " autor znany x prob

 

Sakrament bierzmowania

przygotowanie do sakramentu bierzmowania młodzieży klas III gimnazjum odbywa się w niedzielę po Mszy św o godz 9.15 /przygotowanie do bierzmowania trwa dwa lata , pierwsze spotkanie po wakacjach dla klasy III gimnazjlanej w drugą niedzieloe miesiąca, mółodzież z kl I sredniej ma swoje spotkania w czwarta niedziele miesiaca po Mszy sw o godz 9.15/

wymagane dokumenty:
· metryka chrztu
· zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej lub ostatnie świadectwo katechizacji
· w przypadku osób starszych - świadectwo ukończenia katechizacji szkolnej

 

Sakrament małżeństwa

1. Dla świadomego katolika nie ma innej godnej formy zawarcia związku małżeńskiego, jak małżeństwo sakramentalne. Obecnie jest ono konkordatowe, bo wywiera także skutki cywilne.

2. Narzeczeni trzy miesiące przed terminem ślubu udają się do USC po tzw. blankiety do ślubu konkordatowego. Z tymi blankietami przychodzą do kancelarii parafialnej na tzw. Zapowiedzi, celem spisania protokołu przedślubnego. Blankiety te tracą swoją ważność po upływie 3 miesięcy.

Wtedy winni przedstawić:

  • dowód osobisty,
  • metrykę chrztu św. z adnotacją: „do ślubu kościelnego” o ile chrzest miał miejsce w innej parafii. Taka metryka jest ważna tylko 6 miesięcy od daty jej wydania. Nie wolno więc jej zagubić! Wydaje się ją osobiście lub rodzicom. Nie posyła się jej listownie. W razie zaginięcia duplikatu się nie wydaje.
  • świadectwo ukończenia katechizacji w zakresie szkoły średniej,
  • świadectwo przyjęcia Sakramentu Bierzmowania, o ile fakt jego przyjęcia nie został odnotowany w metryce chrztu św.

3.W późniejszym czasie należy też doręczyć :

  • świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego. Kurs ten odbywa się w naszej  Parafii dwa razy  w roku -zaraz po wakacjach i od 15 lutego zaraza po koledzie w niedziele o godz 16.30/
  • potwierdzenie wygłoszenia zapowiedzi z Parafii narzeczonego lub narzeczonej,

 

  • tuż przed ślubem należy doręczyć świadectwo odprawienia dwóch spowiedzi przedślubnych.

4. Do ważnego zawarcia małżeństwa potrzebni są dwaj świadkowie.

5. Narzeczeni wraz ze świadkami około 10 minut przed obrzędem przychodzą do zakrystii, gdzie składają pod dokumentami  podpisy.

6. Goście weselni pamiętają, że najpiękniejszym prezentem ślubnym jest komunia św. przyjęta w intencji nowożeńców.

7. Zachęca się do urządzania przyjęcia weselnego bez podawania napojów alkoholowych.

 

Sakrament chorych

wyjazd do chorych z posługą kapłańską odbywa się  przez cały rok w I piątek miesiąca, od godz 9.00 do 12,00

Pogrzeb katolicki

1. Pogrzeb należy zgłosić do Urzędu Parafialnego możliwie jak najszybciej po zgonie celem ustalenia terminu i formy obrzędu. Termin pogrzebu w dużej mierze jest uzależniony od możliwości wykopania grobu, ale przede wszystkim od zajęć duszpasterskich. Zatem, rodzina zmarłego - termin pogrzebu - najpierw ustala z księdzem, a dopiero potem np. z zakładem pogrzebowym.

2. Przy zgłoszeniu pogrzebu należy przedłożyć:

  • kartę zgonu wydaną przez lekarza, a potwierdzoną przez USC miejsca zgonu.
  • Zaświadczenie o zaopatrzeniu św. sakramentami, jeśli zmarły przebywał w szpitalu lub w innej Parafii,
  • dane personalne zmarłej osoby wraz z nazwiskiem panieńskim matki.,
  • zaświadczenie o opłaceniu tzw. Pokładnego,

 

3. Rodzina zmarłego przystępuje do spowiedzi św. dzień wcześniej .

4.  Chcemy wprowadzić  zwyczaj zamawiania Mszy św. za zmarłego zamiast kupowania wieńców czy kwiatów. Rodzina, sąsiedzi i znajomi zamawiają taką mszę św. w zakrystii lub kancelarii parafialnej.

5. Jest w Kościele przekonanie, że po odprawieniu Mszy św. zwanej „gregorianką”. Gregorianka to w sumie 30 Mszy św. odprawianych kolejno przez 30 dni za jednego zmarłego.

6. Ofiary składane z racji pogrzebu, ślubu lub chrztu nie są zapłatą za usługi religijne, lecz tylko ofiarą za całokształt pracy księży, organisty czy kościelnego. Ofiary organiście, kościelnemu  składa się osobiście na ich ręce.

 

Opracowano na podstawie Informatora Parafialnego oraz opoka.org.pl

CHRZEST ŚWIETY

CHRZTY  2010 rok  RUGA I CZWARTA NIEDZIELA
MIESIĄCA GODZ 11.45

PRZYGOTOWANIE DO CHRZTU SOBOTA PRZED CHRZTEM -GODZ 18.15

DOKUMENTY POTRZEBNE DO CHRZTU:

-akt urodzenia dziecka.

- zaświadczenie rodziców chrzestnych/ jeżeli mieszkają poza naszą parafią/ , że są osobami wierzacymi i praktykujacymi.

- dane oosbowe rodziców chrzestnych /imie i nazwisko,  wiek, adres zamieszkania/.

-jeżeli rodzice dziecka nie mieszkaja na terenie naszej parafii to potrzebna jest zgoda parafii miejsca zamieszkania.

CHRZEST DZIECI
WPROWADZENIE TEOLOGICZNE I PASTORALNE

Znaczenie chrztu dzieci
Obowiązki i czynności przy udzielaniu chrztu
Czas i miejsce chrztu dzieci
Struktura obrzędu chrtu dzieci
Uprawnienia konferencji episkopatu oraz biskupów w zakresie adaptacji
Uprawnienia szafarza w zakresie adaptacji

 
ZNACZENIE CHRZTU DZIECI

1. Pod nazwą dzieci lub niemowląt rozumie się tych, którzy nie mogą wyznać swojej wiary, ponieważ jeszcze nie doszli do wieku rozeznania.

2. Kościół, otrzymawszy misję głoszenia Ewangelii i udzielania chrztu, już od pierwszych wieków chrzcił nie tylko dorosłych lecz także niemowlęta. Zawsze bowiem uważał, że według słów Pańskich: "Jeśli się ktoś nie odrodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do królestwa Bożego" 1 dzieciom nie należy odmawiać chrztu, ponieważ chrzci się je w wierze tego właśnie Kościoła, wyznawanej publicznie przez rodziców, przez chrzestnych i przez innych uczestników. Osoby te reprezentują zarówno Kościół lokalny, jak i całą społeczność Świętych i wierzących, Kościół Matkę, bo ona cała rodzi wszystkich i każdego z osobna 2.

3. Dla dopełnienia prawdy sakramentu trzeba, aby dzieci były potem wychowywane w tej wierze, w której zostały ochrzczone. Podstawą tego wy chowania będzie sakrament chrztu uprzednio przyjęty. Albowiem wychowanie chrześcijańskie, do którego dzieci mają prawo, zmierza do tego, by stopniowo je doprowadzać do poznania planu Bożego w Chrystusie tak, by dzieci te mogły w końcu potwierdzić wiarę, w której zostały ochrzczone.

OBOWIĄZKI I CZYNNOŚCI PRZY UDZIELANIU CHRZTU

4. Lud Boży, to znaczy Kościół, reprezentowany przez wspólnotę lokalną, ma wielki udział we chrzcie zarówno dorosłych., jak i dzieci. Niemowlę bowiem przed i po chrzcie ma prawo do miłości i pomocy ze strony wspólnoty. W czasie chrztu, oprócz czynności, które według nr 7 Wprowadzenia ogólnego ma wykonać zgromadzony lud, wspólnota spełnia swe zadanie, wyrażając razem z celebransem swoją zgodę na wyznanie wiary złożone przez rodziców i chrzestnych. W ten sposób staje się widoczne, że wiara, w której chrzci się dzieci, jest skarbem nie tylko tej jednej rodziny, lecz całego Chrystusowego Kościoła.


5. Z porządku natury wynika, że przy chrzcie zadania i czynności rodziców dziecka są ważniejsze niż zadania chrzestnych.
1) Jest rzeczą doniosłą, aby rodzice dziecka przed chrztem przygotowali się do świadomego udziału w nim, albo kierując się własną znajomością wiary, albo przy pomocy przyjaciół i innych członków wspólnoty, posługując się odpowiednimi środkami, którymi są książki, listy i katechizmy przeznaczone dla rodzin. Proboszcz zaś niechaj się stara osobiście lub przez współpracowników złożyć im wizytę, a nawet zebrać większą liczbą rodzin, by przygotować je do zbliżającego się obrzędu przez duszpasterskie pouczenie i wspólną modlitwę.
2) Jest rzeczą ważną, aby rodzice dziecka przyjmującego chrzest uczestniczyli w obrzędzie, podczas którego ich dziecko rodzi się ponownie z wody i z Ducha Świętego.
3) Rodzice dziecka mają w obrzędzie chrztu swoje ważne zadania. Nie tylko bowiem wysłuchują pouczenia celebransa i uczestniczą w modlitwie odmawianej przez całe zgromadzenie wiernych, lecz spełniają ponadto czynności liturgiczne, gdy :
a) publicznie proszą o chrzest dla dziecka;
b) kreślą znak krzyża na czole dziecka bezpośrednio po celebransie;
c) wyrzekają się szatana i składają wyznanie wiary;
d) niosą niemowlę do chrzcielnicy (należy to zwłaszcza do matki);
e) trzymają zapaloną świecę;
f) otrzymują specjalne błogosławieństwo przeznaczone dla matek i ojców.
4) Jeśli ktoś z rodziców dziecka nie może złożyć wyznania wiary, bo np. nie jest katolikiem, może zachować milczenie; żąda się tylko, aby wyrażając prośbę o chrzest dla dziecka, zamierzał lub przynajmniej się zgadzał wychować dziecko według wiary otrzymanej na chrzcie.
5) Po udzieleniu chrztu rodzice dziecka, wdzięczni Bogu i wierni podjętym zadaniom, mają obowiązek doprowadzić dziecko do poznania Boga, którego przybranym synem się stało, oraz przygotować do przyjęcia bierzmowania i uczestnictwa a Eucharystii. Proboszcz niech im pomaga w spełnieniu tego zadania, posługując się odpowiednimi środkami.

6. Dla każdego dziecka wolno wybrać ojca i matkę chrzestną; przepisy mówiące o "chrzestnych" odnoszą się do nich obojga. Obecnie rodzice i chrzestni składają wyznanie wiary we własnym imieniu, a nie w imieniu dziecka. Dlatego na chrzestnych nie należy wybierać takich osób, które nie mogą szczerze złożyć tego wyznania. Wiernych należy o tym często pouczać, zwłaszcza podczas przygotowania do małżeństwa, aby uniknąć nieprzyjemności w czasie bezpośredniego przygotowania do chrztu.

7. Oprócz tego, co powiedziano o szafarzu zwyczajnym we Wprowadzeniu ogólnym (nry 11-15), trzeba jeszcze zaznaczyć, że:
1) Duszpasterze mają obowiązek przygotowywać rodziny do chrztu dzieci i pomagać im w wypełnianiu zadań wychowawczych, jakie z tego sakramentu wynikają. Do biskupów natomiast należy koordynacja tego rodzaju inicjatyw duszpasterskich w diecezji przy pomocy diakonów i ludzi świeckich.
2) Duszpasterze mają ponadto dokładać starań, by każdorazowo udzielanie chrztu odbywało się z należytą godnością i, w miarę możności, było dostosowane do warunków i życzeń rodziny. Ktokolwiek udziela chrztu, niech wykonuje obrzęd dokładnie i pobożnie, niech się także stara, aby wszystkim okazać życzliwość i uprzejmość.

CZAS I MIEJSCE CHRZTU DZIECI

8. W wyborze terminu chrztu należy się kierować w pierwszym rzędzie względami na zbawienie dziecka, by nie zostało pozbawione dobrodziejstw tego sakramentu; następnie należy wziąć pod uwagę zdrowie matki, aby mogła, jeśli to możliwe, osobiście brać udział. Poza tym, o ile tylko nie będzie się to sprzeciwiało wyższemu dobru dziecka, trzeba brać pod uwagę potrzeby duszpasterskie, tj. wystarczający przeciąg czasu na przygotowanie rodziców i nawet na samo zorganizowanie chrztu w sposób należyty, aby wyraźnie się ukazało znaczenie obrzędu. Dlatego:
1) Jeśli dziecko znajduje się w niebezpieczeństwie śmierci, należy je bezzwłocznie ochrzcić i wolno to zrobić nawet wbrew woli rodziców, choćby byli to rodzice niekatoliccy. Chrzest wówczas odbywa się w sposób niżej podany (nr 21).
2) W zwykłych okolicznościach rodzice lub przynajmniej jedno z nich albo ci, którzy prawnie ich zastępują, powinni wyrazić zgodę na chrzest. Jak najwcześniej, o ile to możliwe, jeszcze przed narodzeniem dziecka, powinni oni powiadomić proboszcza o przyszłym chrzcie, aby można było odpowiednio przygotować udzielenie sakramentu.
3) Udzielenie chrztu powinno nastąpić w pierwszych tygodniach po narodzeniu dziecka. Jeśli brak jakiejkolwiek uzasadnionej nadziei, że dziecko będzie wychowane po katolicku, chrzest należy odłożyć zgodnie z postanowieniami prawa partykularnego, powiadamiając rodziców o przyczynie (zob. nr 25).
4) Proboszcz decyduje, uwzględniając zarządzenia Konferencji Episkopatu, kiedy mają być ochrzczone te dzieci, gdy nie ma warunków wyżej wymienionych (zob. podpunkty 2 i 3).

9. Aby ukazać paschalny charakter chrztu, zaleca się udzielać go w Wigilię Paschalną lub w niedzielę, w każdą bowiem niedzielę Kościół wspomina Zmartwychwstanie Pana. W niedzielę można udzielać chrztu także podczas Mszy św., aby cała wspólnota mogła brać udział w obrzędzie i aby jeszcze jaśniej ukazać związek chrztu i Eucharystii. Nie należy jednak czynić tego zbyt często.
Zresztą normy dotyczące udzielania chrztu w Wigilię Paschalną albo we Mszy niedzielnej, podane są niżej.
Zasadniczo chrzest wszystkich zgłoszonych dzieci powinien się odbywać wspólnie w wyznaczoną niedzielę. Jeżeli jednak zgłoszono zbyt wielką liczbę dzieci, proboszcz może je podzielić na kilka grup. Wielkość grup należy ustalić w zależności od pojemności Kościoła i kaplicy chrzcielnej. Nie wolno odmówić ochrzczenia dziecka, którego rodzice spóźnili się na chrzest grupowy.

10. Aby jaśniej było widać, że chrzest jest sakramentem wiary Kościoła oraz sakramentem włączenia do ludu Bożego, należy go udzielać zwykle w kościele parafialnym, w którym powinna się znajdować chrzcielnica.

11. Po wysłuchaniu zdania miejscowego proboszcza, ordynariusz miejsca może zezwolić lub nakazać, aby chrzcielnica znajdowała się w innym kościele lub kaplicy, na terenie parafii. Zwyczajnie proboszcz ma prawo udzielać chrztu także i w tych miejscach.
Kiedy zaś kandydat do chrztu, ze względu na odległość lub inne okoliczności, nie może bez poważnej niedogodności przybyć lub być przyniesiony, chrztu można i trzeba udzielić w innym bliżej położonym kościele lub kaplicy albo nawet w innym odpowiednim miejscu z zachowaniem tego, co postanowiono o czasie i strukturze obrzędu (zob. nry 8-9;15-22).

12. Poza wypadkiem konieczności chrztu nie należy udzielać w domach prywatnych, chyba że ordynariusz miejsca zezwoli na to z poważnej przyczyny.

13. Jeśli biskup inaczej nie postanowi (por. nr 11), nie powinno się udzielać chrztu w szpitalach, chyba że zmuszać będzie do tego konieczność lub jakiś wzgląd duszpasterski. Zawsze jednak należy powiadomić proboszcza, a rodziców dziecka odpowiednio przed chrztem przygotować.

14. Dobrze by było podczas liturgii słowa wynosić dzieci do osobnego pomieszczenia. Trzeba jednak dokładać starań, by matki lub matki chrzestne uczestniczyły w liturgii słowa, dlatego na ten czas dzieci należy powierzyć innym kobietom.

 
STRUKTURA OBRZĘDU CHRZTU DZIECI

A. CHRZEST UDZIELANY PRZEZ SZAFARZA ZWYCZAJNEGO

15. Jeśli nie grozi niebezpieczeństwo śmierci, celebrans powinien wykonać pełny obrzęd tak, jak jest tutaj podany, bez względu na to, czy chrzci jedno, kilkoro lub nawet bardzo wiele dzieci. Obrzęd chrztu dzieci został zredagowany w ten sposób, że nie wymaga udziału komentatora. Sam celebrans daje konieczne wyjaśnienia ż kieruje zachowaniem uczestników. Natomiast pożyteczny byłby udział organisty albo innego przewodnika śpiewu, który przed wejściem celebransa powtórzyłby potrzebne śpiewy, a potem je podtrzymywał.

16. Chrzest zaczyna się od obrzędu przyjęcia dzieci. Ukazuje on wolę rodziców albo chrzestnych, którzy proszą o chrzest, i zamiar Kościoła, który chce go udzielić. Wyraża się to przez znak krzyża, jaki celebrans i rodzice kreślą na czole dziecka.

17. Liturgia słowa Bożego zmierza do tego, aby przed udzieleniem sakramentu ożywić wiarę rodziców, chrzestnych i wszystkich obecnych, oraz aby przez wspólną modlitwę wyprosić owoce sakramentu. Liturgia ta składa się z czytania jednego lub kilku wyjątków z Pisma .św., z homilii, po której ma być chwila ciszy, z modlitwy powszechnej kończącej się modlitwą w formie egzorcyzmu. Ta modlitwa przygotowuje do namaszczenia olejem katechumenów lub do włożenia rąk.
Liturgię słowa należy odprawiać w takim miejscu, w którym wszyscy obecni mogą usiąść, aby spokojnie wysłuchać czytań i homilii. Najczęściej wystarczy jedno czytanie wyjaśnione w homilii. Czytania, z wyjątkiem Ewangelii, dobrze jest już w czasie przygotowania chrztu powierzyć dzieci komuś z rodziców lub chrzestnych i dostarczyć mu tekst, żeby miał czas na przygotowanie. Śpiew psalmu responsoryjnego albo Alleluja musi być starannie przygotowany.

18. Samo udzielenie sakramentu:
1) Przygotowuje się bezpośrednio:
a) przez uroczystą modlitwę celebransa, który wzywając Boga i przypominając Jego plan zbawienia albo święci wodę chrzcielną, albo wspomina o poświęceniu już dokonanym;
b) przez wyrzeczenie się szatana, składane przez rodziców i chrzestnych, oraz przez wy znanie wiary, które potwierdza celebrans i społeczność, wreszcie przez ostatnie pytanie skierowane do rodziców i chrzestnych;
2) dokonuje się przez obmycie wodą, które może mieć formę zanurzenia lub polania, zgodnie z miejscowym zwyczajem, oraz przez wezwanie Trójcy Przenajświętszej;
3) dopełnia się przez namaszczenie krzyżmem, co ma oznaczać włączenie ochrzczonego w królewskie kapłaństwo i dopuszczenie go do wspólnoty ludu Bożego; kończy się wreszcie włożeniem białej szaty i wręczeniem zapalonej świecy.
Biała szata powinna być przyniesiona przez chrzestnych dla każdego dziecka osobno, a nie przekładana z jednego dziecka na drugie. Podobnie świeca powinna być przyniesiona przez chrzestnych, a po chrzcie zabrana do domu jako pamiątka chrztu.

19. Po przemówieniu celebransa odmawia się przed ołtarzem Modlitwę Pańską, w niej dzieci Boże modlą się do Ojca, który jest w niebie. Jest to zapowiedź przyszłego udziału w Eucharystii. Na zakończenie matki i ojcowie oraz wszyscy obecni otrzymują błogosławieństwo, aby na wszystkich obficie spłynęła łaska Boża. Procesja do ołtarza przypomina, że wtajemniczenie chrześcijańskie ma być dopełnione przez sakrament bierzmowania i udział w Eucharystii, oraz że wierni przez chrzest wcieleni do Kościoła, dzięki otrzymanemu znamieniu przeznaczeni są do religijnego kultu chrześcijańskiego" (KK art.11). Jeżeli chrzest odbył się w prezbiterium, to rodzice z dziećmi zbliżają się do ołtarza i ustawiają dokoła. Końcowe błogosławieństwo rodziców zastępuje dawny wywód.

B. SKRÓCONY OBRZĘD CHRZTU

20. Skrócony obrzęd chrztu do użytku katechetów 3 zawiera przyjęcie dzieci, liturgię słowa Bożego lub pouczenie przez szafarza i modlitwę wiernych. Przed chrzcielnicą szafarz wygłasza modlitwę, w której wzywa Boga i wspomina te momenty dziejów zbawienia, które się odnoszą do chrztu. Po udzieleniu chrztu opuszcza się namaszczenie krzyżmem, lecz odmawia się odpowiednią formułę i cały obrzęd kończy się jak zwykle.
Opuszcza się zatem egzorcyzm, namaszczenie olejem katechumenów, namaszczenie krzyżmem i obrzęd "Effeta".

21. Skrócony obrzęd chrztu dziecka znajdującego się w niebezpieczeństwie śmierci, gdy szafarz zwyczajny jest nieobecny, można wykonać w dwu formach:
1) Gdy śmierć zagraża bezpośrednio i czas nagli, szafarz nadzwyczajny 4 opuszczając inne obrzędy, polewa głowę dziecka wodą i wymawia zwykłą formułę 5. Woda może być nie poświęcona, byleby była naturalna.
2) Gdy, jednak roztropnie się przewiduje, że wystarczy czasu, a w grupie zebranych wiernych jest ktoś zdolny do pokierowania krótką modlitwą, należy użyć następującego obrzędu: szafarz nadzwyczajny wygłasza pouczenie i prowadzi krótką modlitwę powszechną; potem następuje wyznanie wiary rodziców lub przynajmniej samego chrzestnego oraz polanie wodą z użyciem zwykłej formuły. Jeśli zaś obecni nie potrafiliby wykonać tego obrzędu, niech szafarz po głośnym odmówieniu wyznania wiary udzieli chrztu w ten sposób, jakiego używa siç w godzinie śmierci.

22. W niebezpieczeństwie śmierci także kapłan i diakon mogą użyć skróconej formy, zależnie od potrzeby. Proboszcz zaś lub inny kapłan z tymi samymi uprawnieniami, jeśli ma do dyspozycji krzyżmo i czas jeszcze pozwala, niech nie zaniedba udzielenia po chrzcie sakramentu bierzmowania, opuszczając w tym wypadku namaszczenie krzyżmem przy chrzcie.

UPRAWNIENIA KONFERENCJI EPISKOPATU
ORAZ BISKUPÓW W ZAKRESIE ADAPTACJI

23. Oprócz adaptacji przewidzianych we Wprowadzeniu ogólnym (nry 30-33) obrzęd chrztu dziecka dopuszcza jeszcze inne adaptacje, określane przez Konferencje Episkopatu.

24. Jak to powiedziano w Rytuale Rzymskim, na podstawie uchwały Konferencji Episkopatu można:
1) stosownie do miejscowych zwyczajów ułożyć różne wersje zapytania o imię dziecka przyniesionego do chrztu, zależnie od tego, czy chodzi o imię już nadane, czy też imię nadawane dopiero podczas chrztu.
2) Można opuścić namaszczenie olejem katechumenów (nry 50, 87).
3) Forma wyrzekania się zła może być krótsza lub obszerniejsza (nry 57, 94).
4) Przy bardzo wielkiej liczbie chrzczonych można opuścić namaszczenie krzyżmem.
5) Można zachować obrzęd "Effeta".

Na podstawie powyższych uprawnień Konferencja Episkopatu Polski postanowiła przy chrzcie dzieci opuszczać namaszczenie olejem katechumenów oraz obrzęd "Effeta".

25. W wielu krajach rodzice dziecka bywają niekiedy nieprzygotowani do obrzędu chrztu lub proszą o ochrzczenie swych dzieci, ale nie wychowują ich później po chrześcijańsku, tak że tracą one wiarę. Pouczenie rodziców i zapytanie o ich wiarę tylko przy chrzcie nie może wystarczyć. Dlatego Konferencje Episkopatu mogą wydać jako pomoc dla proboszczów instrukcje duszpasterskie, które by ustanawiały dłuższy okres na przygotowanie rodziców do chrztu dziecka.

26. Biskupi mają zadecydować, czy katecheci w ich diecezjach mogą wygłaszać homilię według własnego układu, czy też mają ją odczytywać z przygotowanego tekstu.

UPRAWNIENIA SZAFARZA W ZAKRESIE ADAPTACJI

27. Doniosłą jest rzeczą, aby na zebraniach rodziców przygotowujących się do chrztu swych dzieci, pouczenia opierały się na modlitwach i obrzędach. Można w tym celu posłużyć się różnymi elementami liturgii słowa Bożego podanymi w Obrzędzie chrztu.

28. Ilekroć udziela się dzieciom chrztu w Wigilię Paschalną, obrzęd powinien mieć następującą kolejność:
1) Przed rozpoczęciem obrzędów Wigilii należy urządzić w odpowiednim miejscu i czasie tzw. przyjęcie dzieci, zakończone modlitwą z egzorcyzmem (i namaszczeniem olejem katechumenów). Liturgię słowa Bożego można opuścić.
2) Samo udzielenie sakramentu (nry 56-58, 60-63) następuje po poświęceniu wody tak, jak to przewiduje liturgia Wigilii Paschalnej.
3) Opuszcza się potwierdzenie wyznania wiary rodziców przez celebransa i wspólnotę (nr 59), wręczenie zapalonej świecy (nr 65) i obrzęd "Effeta".
4) Opuszcza się zakończenie obrzędu (nry 67-71 ).

29. Jeżeli udziela się chrztu w czasie Mszy niedzielnej, odprawia się Mszę z niedzieli. W niedziele Okresu Narodzenia Pańskiego i Okresu Zwykłego można użyć formularza Mszy przy udzielaniu chrztu dzieciom. Obrzędy mają następujący porządek:
1) Obrzęd przyjęcia dzieci (nry 33-43) odbywa się na początku Mszy, w której wobec tego opuszcza się powitanie i akt pokuty.
2) W liturgii słowa:
a) Czytania bierze się z Mszy niedzielnej. W okresie Narodzenia Pańskiego i w Okresie Zwykłym czytania można wziąć z Mszy obrzędowej (VII tom Lekcjonarza mszalnego) albo z tekstów podanych w tej księdze.
Gdy Msza obrzędowa jest zakazana, można wybrać jedno czytanie z tekstów przewidzianych na chrzest dzieci. Należy wziąć pod uwagę dobro duchowe wiernych oraz charakter dnia liturgicznego.
b) Homilia powinna się opierać na świętych tekstach, ale należy wziąć pod uwagę udzielany chrzest.
c) Nie odmawia się "Wierzę", ponieważ jego miejsce zajmuje wyznanie wiary, złożone przez całą wspólnotę przed chrztem.
d) Modlitwę powszechną bierze się spośród tych, które są podane w obrzędzie chrztu (nry 47-48). Na końcu zaś, przed wezwaniem Świętych, dodaje się prośby za Kościół powszechny i za potrzeby całego świata.
3) Po modlitwie powszechnej następuje modlitwa z egzorcyzmem (namaszczenie) i inne obrzędy, opisane w rytuale (nry 49-66).
4) Po udzieleniu chrztu następuje dalszy ciąg Mszy jak zwykle, tj. przygotowanie darów.
5) Do błogosławieństwa przy końcu Mszy św. kapłan może wybrać jedną z formuł podanych w obrzędzie chrztu (nr 70).

30. Jeśli udziela się chrztu podczas Mszy w dni powszednie, porządek obrzędów jest w zasadzie taki jak w niedzielę; w liturgii słowa można użyć czytań przewidzianych w obrzędach chrztu (nry 44, 2C7-227).

31. Zgodnie z zasadą podaną we Wprowadzeniu ogólnym nr 34 szafarz ma prawo wprowadzać do obrzędu pewne adaptacje, których domagają się same okoliczności, np.:
1) Jeśli matka dziecka zmarła przy porodzie, należy to uwzględnić w przemówieniu wstępnym (nr 36), w modlitwie powszechnej (nr 47) i w końcowym błogosławieństwie (nr 70). Celebrans powinien również dokonać adaptacji tekstów, gdy chrzci dziecko porzucone lub gdy ojciec dziecka nie jest znany.
2) W dialogu z rodzicami dziecka (nry 37-38, 76-77) trzeba uważać na ich odpowiedzi. Jeśli nie powiedzieli: O chrzest, lecz: O wiarę, albo: O łaskę Chrystusa, albo: O wprowadzenie do Kościoła, albo: O życie wieczne, szafarz nie będzie zaczynał następującego przemówienia od słów: Prosząc o chrzest, lecz odpowiednio: Prosząc o wiarę, albo: Prosząc o łaskę Chrystusa itd.
3) Obrzęd przyniesienia do kościoła dziecka już ochrzczonego (nry 186-206) został ułożony jedynie na wypadek, gdy dziecko zostało ochrzczone z powodu niebezpieczeństwa śmierci. Można go jednak dostosować i do innych sytuacji, np. gdy dzieci zostały ochrzczone w czasie prześladowania religii albo czasowej niezgody między ich rodzicami.

Zmiana chrzestnego - czy to możliwe?

W Kościele rzymskokatolickim nie ma możliwości zmiany rodziców chrzestnych dziecka. Obowiązki i godność chrzestnego są na stałe przypisane do tej osoby.

Pytanie to uświadamia, jak ważne jest rozważne przemyślenie decyzji o wyborze rodziców chrzestnych. Należy pamiętać, że nie każdy nadaje się do tej roli, i nie każdemu można poświęcić kwestię wychowanie dziecka w katolickich wartościach.

 

Eucharystia

Msze świete w naszej światyni w Jazgarzewie w tygodniu godz 17.30  w niedziele  godz 7.30, 9.15 , 11.45, 18.00 w kaplicy w Pęcherach tylko w niedziele o godz 10.30
w Łbiskach u sióstr w kaplicy w tygodniu / w wakacje o godz 7.00 / od września do czerwca o godz 6.20  a w sobotę o godz 7.30

Eucharystia jest jednym z najważniejszych sakramentów świętych. W liturgii chrześcijańskiej jest formą lub składnikiem uczty sakralnej. Oznacza Mszę lub też komunię. Obrzęd wywodzi się z liturgii żydowskiej, a nazwa pochodzi od czynności Jezusa Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy: „dziękczynienie” (podczas przyjmowania komunii świętej jesteśmy czyści bez grzechu i dzięki eucharystii dziękujemy za taki stan). Eucharystia zastąpiła chrześcijanom żydowską Paschę i przekształciła się w obrzęd Mszy. Rozróżnia się: 1) „sprawowanie Eucharystii”, co jest jednoznaczne z Mszą, 2) „przyjmowanie Eucharystii” – komunia. Eucharystia jest sakramentem Bożej obecności, bo jak mówi Pan: „ A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata…” (Mt 28,20)
Eucharystia, termin pochodzący z języka greckiego znaczy dziękczynienie (składanie Bogu), - ofiara, znaczy modlitwa złożona w ofierze Bogu, - Msza termin z języka łacińskiego oznaczający po prostu zakończenie, rozesłanie, wyjście z Jezusem w życie.
Sakrament ten ustanowił sam Jezus Chrystus podczas swej Ostatniej Wieczerzy z uczniami. Nasz pan przygotował swoich uczni przez cudowne rozmnożenie chleba i mowę dziękczynną, w której powiedział te piękne słowa: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto pożywa ten chleb, będzie żył na wieki… Kto spożywa moje Ciało i pije moją krew ma życie wieczne (…) trwa we Mnie, a ja w nim” (J 6, 51.54.56). O ustanowieniu Najświętszego Sakramentu Ołtarza Pismo Święte mówi tak: „oni wieczerzali, wziął Pan Jezus chleb, błogosławił, łamał i dawał Apostołom mówiąc: Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje. A potem wziąwszy kielich z winem, błogosławił i dawał apostołom mówiąc pijcie z tego wszyscy, albowiem to jest Krew moja Nowego Przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę.” (Łk 22, 19-21).
Pan Jezus ustanawiając Sakrament Eucharystii chciał żeby mogli go wszyscy przyjmować. Wszyscy, którzy byli blisko Niego. Każdy, kto jest chrzany i nie ma grzechu ciężkiego może i powinien, być dopuszczony do komunii Świętej. Ogólnie przyjęto, że dzieci mogą przyjmować komunię w II klasie szkoły podstawowej, kiedy mają już właściwe rozeznanie i są odpowiednio przygotowane. Komunię Świętą może przyjmować ten, kto jest w stanie łaski. Jeżeli ma świadomość, że popełnił grzech, powinien najpierw otrzymać rozgrzeszenie w sakramencie pokuty, czyli spowiedzi. Trzeba również pamiętać o odprawieniu zadanej pokuty przez kapłana.
Osoba, która chce przyjąć Komunię Św. musi być bez grzechu pierworodnego, czyli po chrzcie i nie powinna mieć grzechu ciężkiego. Przed przyjęciem Komunia powinna pojednać się z Bogiem w Sakramencie Pokuty.
W jaki sposób udzielany jest ten sakrament? Otóż Komunia Św. udzielana jest podczas Mszy Św. jak i również nabożeństw. Zanosi się ją również chorym do domów i szpitali. W jednym dniu komunię można przyjąć dwa razy, byleby jeden raz był by na Mszy Świętej. Kapłan ukazuje nam hostie i mówi: „Ciało Chrystusa”, a my odpowiadamy: „Amen”. U nas komunię podoje się do ust w postaci klęczącej lub stojącej zależy to od danej parafii. W niektórych krajach podaje się hostie wiernym na rękę, a oni sami ją spożywają. Z reguły przyjmujemy komunię pod jedną postacią – chleba. Ale są również wyjątki. Na przykład podczas niektórych mszy można udzielać komunii pod dwiema postaciami np. podczas chrztu dorosłych, podczas święceń i prymicji, podczas zamkniętych rekolekcji dla grup, nowożeńcom i małżonkom obchodzącym swój jubileusz, chorym.
Komunii Świętej może udzielać nam kapłan, czyli szafarz zwyczajny ( osoba, która udziela sakramentu Eucharystii może być nią ksiądz, biskup, diakon). Taki sposób jest praktykowany w prawie wszystkich parafiach. Są jednak wyjątki ten sakrament może również udzielać szafarz nadzwyczajny – świecki mężczyzna po odpowiednim przygotowaniu oraz tzw. akolita, czyli kleryka, posiadającą ostatnie z tzw. święceń niższych; przenośnie oznacza pomocnika.
Do udzielenia Sakramentu Komunii jest potrzebne wino i chleb, które podczas mszy Świętej na ołtarzu w obecności kapłana i wiernych zamienia się w najświętszą Krew i Ciało Naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Co mamy z tego, że przyjmujemy Komunię Św.? Otóż podejście do ołtarza po hostie, czyli przyjęcie Jezusa Chrystusa w Komunii Świętej jest jednoznaczne z głębszym zjednoczeniem się z Nim, gładzeniem grzechów powszednich i chronieniem przed ciężkimi, umacnianiem jedności z Kościołem.
Ile razy możemy przyjąć sakrament Eucharystii? Prawie zawsze, gdy jesteśmy w stanie Łaski Uświęcającej, prawie, dlatego, ze w ciągu jednego dnia można iść do komunii dwa razy. A ile razy powinniśmy przyjmować Komunię? Otóż jak mówią nam przykazania kościelne: „ Każdy z wiernych, jeżeli uważa się za wierzącego powianiem przynajmniej raz w roku w okresie wielkanocnym być u Komunii oraz gdy przystępuje do sakramentów Bierzmowania, Małżeństwa, Kapłaństwa, Namaszczenia chorych, gdy jest świadkiem Chrztu, Bierzmowania i Małżeństwa. Wypada być u Komunii Świętej również z racji Bożego Narodzenia i pogrzebu najbliższych osób. Dobrze jest, gdy jesteśmy u komunii Świętej również z innych okazji naszej Mszy Św., świąt kościelnych, początku i końcu roku szkolnego, pierwszego piątku miesiąca, bardzo dobrze, gdy systematycznie przystępujemy do Komunii. Sensem, bowiem Eucharystii jest, pełne uczestnictwo we Mszy Św. wraz z komunią na czele.
Wśród wszystkich sakramentów Kościoła Świętego wyróżniamy kilka poszczególnych grup. Do jakiej z nich zaliczamy Eucharystię? Otóż Eucharystię zaliczamy do grupy sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Są trzy sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego:
-chrzest, który jest początkiem nowego życia,
-Eucharystia, która karmi ucznia Ciałem i Krwią Pańską, przekształcając go w Chrystusa,
-bierzmowanie, które jest umocnieniem chrztu;
Eucharystia należy także do grupy sakramentów, które można przyjmować wiele razy.
Słowo Eucharystia wywodzi się od dziękczynienia złożonemu Jahwe przez Jezusa Chrystusa podczas ostatniej wieczerzy. Jest to najważniejszy sakrament, na którym wspiera się całe chrześcijaństwo; sprawowany jako obrzęd w prawie wszystkich liturgiach chrześcijańskich: katolickiej ( w czasie mszy), prawosławnej, protestanckiej i innych.
Eucharystia od początku chrześcijaństwa ma znaczenie symboliczne; oznacza ofiarę i ucztę, celebrowaną przez Kościół i ogół chrześcijan uczestniczących w komunii (wspólnocie). Dla wszystkich wyznań chrześcijańskich chodzi o ten sam sakrament (tajemnicę według terminologii prawosławnej), jednak rozumienie Eucharystii oraz jej forma liturgiczna (komunia w jednej lub dwóch postaciach) różnią się między sobą zależnie od Kościoła. Główny punkt sporny w interpretacji znaczeni, czym jest i czym powinna być Eucharystia zachodzi między katolikami a protestantami dotyczy prawdziwej obecności Chrystusa w chlebie i winie. Kościół katolicki twierdzi, że msza jest prawdziwa ofiarą, w której chleb i wino przemienia się w ciało i Krew Chrystusa – jest to tak zwana teoria transsubstancjacji albo przeistoczenia, przyjęta przez Sobór Laterański IV (1215). Protestanci uznają przeważnie tylko pewien rodzaj symbolicznego upamiętniania obecności Chrystusa. Zdaniem protestantów śmierć Jezusa Chrystusa była wystarczającą ofiarą, dokonała się raz i nie może zostać powtórzona, czy tez kontynuowana. Na Soborze Trydenckim takie stanowisko zostało potępione jako heretyckie.
Prawo kościelne nakazuje przyjęcie Eucharystii, co najmniej raz w roku (w okresie Wielkanocy), przy czym do przystąpienia wymagane jest zgładzenie grzechów śmiertelnych po przez spowiedź. Obowiązek dorocznego przyjmowania komunii wprowadził Sobór Laterański IV, ale po XVII wieku upowszechnił się ruch częstego przystępowania do Komunii Świętej, wbrew herezji jansenistów, którzy głosili, że nikt nie jest godzien częstszego niż doroczne przyjmowanie Eucharystii. Dawniej rygorystycznie przestrzegano także postu eucharystycznego ( to znaczy powstrzymywania się od pożywienia w dniu przyjęcia sakramentu), obecnie złagodzonego, natomiast uroczyście celebruje się przyjmowanie Komunii Świętej po raz pierwszy przez dzieci (Pierwsza Komunia).
Obrzęd Eucharystii nie zawsze przebiegał tak jak obecnie. Od X w. obrzęd, który także dawniej polegał na spożyciu konsekrowanego chleba i wina i wypowiedzeniu odpowiedniej formuły liturgicznej (od czasu Soboru Watykańskiego II tylko po łacinie), zaczął koncentrować się wokół momentu podniesienia hostii i kielicha napełnionego winem.
Materią sakramentu jest chleb pszenny i wino z owocu winnego (winogron), a źródłem obrzędu są słowa Pana Jezusa zapisane w Nowym Testamencie: Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy, to jest bowiem ciało moje, które za was będzie wydane. „Bierzcie i pijcie to jest bowiem kielich krwi mojej, za Was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów, to czyńcie na moją pamiątkę!
W kościele prawosławnym i w obrządku greckokatolickim wierni otrzymują komunię pod obiema postaciami, przy czym chleb jest kwaśny (a nie przaśny jak w kościele katolickim). Przyjmowanie samego chleba jako komunii jest starą praktyką, która w czasach soboru w Konstancji wywołała duże spory.
W katolickiej liturgii Eucharystia celebrowana jest podczas Mszy Św. w obecności zgromadzenia ludu Bożego (wiernych), któremu przewodniczy kapłan. Eucharystia w obrządku rzymsko-katolickim odbywa się w ściśle określonym porządku liturgicznym: następuje po tak zwanych czytaniach lekcji biblijnych, homilii, wyznaniu wiary i modlitwie wiernych. W liturgii eucharystycznej wydziela się kilka zasadniczych momentów:
-przygotowanie darów
Już samo przyniesienie na ołtarz chleba i wina jest pewnym gestem symbolicznym. Wyraża ona dar i zaangażowanie wiernych, którzy chcą przekazać Bogu swój podstawowy pokarm – chleb i wino – znak obchodzonego święta.
- modlitwa eucharystyczna
Wśród wielu modlitw eucharystycznych, jakie są do wyboru, wszystkie oznaczają tę sama „akcje”, proklamowaną i dokonywaną słowami i gestami prowadzącego zgromadzenie kapłana. Przebieg modlitwy eucharystycznej jest następujący:
· Dziękczynienie składane Ojcu przez śpiew „Święty, Święty, Święty”
· Modlitwa do Ducha Świętego, aby chleb i wino „stały się ciałem i krwią Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który tej nocy był wydany…”
· Przywołanie słów i gestów Jezusa Chrystusa z ostatniej wieczerzy i przeistoczenie darów ofiarnych – jest najważniejsza chwila Mszy Świętej
· Aklamacja przez lud tajemnic wiary
· Wezwanie do Ducha Świętego o zjednoczenie zgromadzonych na Eucharystii
· Doksologia („przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie …”)
· Odmówienie słów modlitwy Pańskiej (Ojcze Nasz)
· Komunia Święta
Polega na przyjęciu i spożyciu Ciała Pańskiego (Komunia jednopostaciowa) lub też Ciała i Krwi (Komunia dwupostaciowa, która ze względów praktycznych stosowana jest rzadziej).

Czym jest i czym powinna być dla mnie Eucharystia? Zadać sobie takie pytanie jest łatwo, trudniej odpowiedzieć. Otóż Sakrament Eucharystii jest dla mnie najważniejszym ze wszystkich sakramentów Kościoła Świętego.
Jednym z najważniejszych powodów tego stwierdzenia jest fakt, iż dzięki przyjęciu Eucharystii przyjmuje do swego serca samego Pana Jezusa Chrystusa. Dzięki temu mogę bardziej się z Nim zjednoczyć i podczas krótkiej chwili, gdy Go spożywam mogę z Nim chwile w ciszy i spokoju porozmawiać. Ten czas zaczyna się już od momentu w czasie, którego wypowiadamy słowa modlitwy eucharystycznej. Trwa po przez podniesienie przez kapłana kielicha i hostii do góry aż do samego momentu Komunii Świętej. Czas przyjmowania przeze mnie Eucharystii jest najważniejszym i najpiękniejszym momentem w czasie trwania Mszy Świętej. Eucharystia jest dla mnie spotkaniem i wspólnym ucztowaniem z Bogiem; wielką łaską. Jest świętowaniem mojej słabości, ponieważ Jezus przychodzi do słabych i grzesznych ludzi. Podczas Eucharystii jestem u źródła, z którego mogę czerpać do woli (w zasadzie tyle, na ile jestem otwarty).
Przyjmując ciało Jezusa nie możemy pominąć faktu, że Jezus oddał się na krzyżu dla naszego zbawienia, z wielkiej miłości. To powinno nas uczyć miłości do bliźnich.
Ten moment Zjednania z Bogiem to wiara na spotkanie z Bogiem w "życiu pośmiertelnym"- doskonałym i pełnym radości. Uczestnictwo w Eucharystii utwierdza mnie w przekonaniu, że Bóg istnieje, że pomaga mi w wybieraniu dobra oraz przeciwstawianiu się złu i choć niekiedy mam wrażenie, że ideał miłości chrześcijańskiej przerasta mnie, to wiem jednocześnie, że warto do niego dążyć.
Obecność Jezusa Chrystusa w eucharystii stanowi również dla mnie fundament nadziei na osiągnięcie zbawienia i na powstanie lepszego, bardziej sprawiedliwego świata.
Przyjmowanie Eucharystii ma dla mnie jeszcze jeden ważny cel. Dzięki niej mogę się pilnować. Przyjmowanie komunii jest dla mnie bardzo ważne. Ale jak oczywiście wszyscy dobrze wiemy, że nie możemy jej przyjąć, gdy jesteśmy w stanie grzechu. Dlatego chodzimy do spowiedzi – Sakramentu Pokuty, by oczyścić się z złych rzeczy i móc znów przyjąć Pana Jezusa do swego serca. Aby jednak spowiedź była prawo mocna musimy pamiętać o wszystkim jej warunkach i wszystkie je dokładnie wypełnić. Nie można o nich zapomnieć, bo Sakrament pokuty nie będzie prawomocny. Gdy na przykład idąc do spowiedzi nie zrobimy dokładnego rachunku sumienia to już nie spełniamy pierwszego z pięciu warunków Dobrej Spowiedzi Świętej. Podczas robienia sobie rachunku sumienia powinniśmy szczerze żałować za popełnione przez nas grzechy. Mówi nam o tym drugi warunek Dobrej Spowiedzi Świętej – Żal za popełnione grzechy. Kolejnym warunkiem Dobrej Spowiedzi Świętej jest Spowiedź Szczera. Oznacza to, że zawsze musimy być prawdomówni wobec kapłana, który w konfesjonale jest „pełnomocnikiem” Pana Boga, i tylko on może dać nam rozgrzeszenie – pokutę. Czwartym warunkiem Dobrej Spowiedzi Świętej jest mocne postanowienie poprawy. Musimy wtedy obiecać sobie i Panu Bogu, że ze wszystkich sił będziemy się starać poprawić. Piąty warunek Dobrej Spowiedzi Świętej mówi nam o zadość uczynieniu wobec Pana Boga i swego bliźniego, czyli odprawieniu pokuty. Jakiekolwiek uchybienie w Warunkach Dobrej Spowiedzi Świętej jest grzechem, a popełniając grzechy nie będziemy mogli przystąpić do sakramentu Eucharystii i właśnie, dlatego mamy spowiedź. Te wszystkie przykazania dobrej spowiedzi zmuszają nas do przemyślenia naszego życia. Pomagają dążyć do doskonałości i eliminowania wad. Myślę, że Pan Jezus dał mam Sakrament Pokuty, by moglibyśmy sami mu powiedzieć, jacy jesteśmy grzeszni i po otrzymaniu rozgrzeszenia znów przyjąć go do swego serca.
Na zakończeniu jeszcze raz chce podkreślić jak ważny jest dla mnie Sakrament Eucharystii i jak ważny powinien być dla każdego człowieka wierzącego.
"

Sakrament pokuty-SPOWIADAMY, ZAWSZE PÓŁ GODZINY PRZED MSZĄ ŚW, JEŻELI KS NIE MA W KONFESJONALE

PROSZĘ UDAĆ  SIĘ DO KACELARII PARAFIALNEJ  

Grzesznik leży, pokutnik dźwiga się na nogi,
A święty stoi prosto, gotowy do drogi.

Szatan w ciemnościach łowi; jest to nocne zwierzę;
Chowaj się przed nim w światło: tam cię nie dostrzeże.

Szatan w ciemnościach łowi; jest to nocne zwierzę;
Chowaj się przed nim w światło: tam cię nie dostrzeże.

Jaka tam będzie siła wiecznego płomienia,
Wnoś tu z jego iskierek, ze zgryzot sumienia.

Spowiedź przez całą noc - taką możliwość będą mieli wierni w Szczecinie na początku kwietnia 2010.

Noc konfesjonałów to akcja zainicjowana w 2007 roku w Chicago i Nowym Jorku. Teraz również na życzenie metropolity szczecińsko-kamieńskiego abp. Andrzeja Dzięgi odbędzie się w Szczecinie.

W ten sposób pasterz Kościoła rzymskokatolickiego na Pomorzu Zachodnim chce uczcić Wielki Piątek i 5. rocznicę śmierci Jana Pawła II. W tym roku oba wydarzenia przypadają w ten sam dzień, czyli 2.kwietnia.


To również czas bezpośredniego przygotowania do Świąt Wielkanocnych. W 3 kościołach :Bazylice Archikatedralnej pw. św. Jakuba Apostoła, Bazylice św.Jana Chrzciciela oraz w Kościele pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny na Osiedlu Słonecznym księża będą spowiadać od 22 do 6 rano. Noc konfesjonałów odbędzie się w nocy z 1 na 2 kwietnia i z 2 na 3 kwietnia.


Celem inicjatorów akcji było zwrócenie uwagi na duchowy wymiar świętego czasu Triduum Paschalnego oraz wyjście naprzeciw potrzebom wiernych pochłoniętych przedświątecznymi obowiązkami, którzy chcą właściwie przygotować się do Świąt Wielkanocnych.

Radio Watykańskie/k

Przed zbliżającym się Rokiem Kapłaństwa Penitencjaria Apostolska ogłosiła specjalny dekret o odpustach. Obejmują one związany z nim okres, rozpoczynający się tegoroczną uroczystością Najświętszego Serca Pana Jezusa (od 19 czerwca 2009 r. do 19 czerwca 2010 r.).
Odpusty dotyczą w pierwszym rzędzie kapłanów, którzy kiedykolwiek „w skrusze serca” odmówią pobożnie przynajmniej jutrznię i nieszpory przed wystawionym publicznie Najświętszym Sakramentem oraz sprawować będą sakramenty, zwłaszcza spowiadać. Tym udzielony zostanie odpust zupełny, który można ofiarować także za zmarłych kapłanów pod warunkiem przystąpienia do spowiedzi, Stołu Pańskiego oraz odmówienia modlitwy według intencji Ojca Świętego. Natomiast odpust cząstkowy, także możliwy do ofiarowania za zmarłych kapłanów, obejmie za każdym razem tych duchownych, którzy pobożnie odmówią przepisane modlitwy o uświęcenie życia i kapłańskiej pracy.

Odpusty związane z Rokiem Kapłaństwa obejmą także pozostałe grupy wiernych. Każdy ochrzczony może w tym czasie uzyskać odpust zupełny, jeśli „w skrusze serca” weźmie udział we Mszy św., ofiarując tego dnia modlitwy i dobre uczynki w intencji kapłanów, „aby Pan Jezus kształtował ich według swego Serca”. Odpust ten związany jest z warunkiem spowiedzi sakramentalnej i modlitwy według intencji Ojca Świętego, a także z konkretnymi datami: dniem otwarcia i zamknięcia Roku Kapłaństwa (19 czerwca 2009 i 2010 r.), 150. rocznicą śmierci św. Jana Vianneya (4 sierpnia 2009 r.), każdym pierwszym czwartkiem miesiąca oraz innymi dniami wyznaczonymi przez poszczególnych ordynariuszy. Odpust zupełny obejmuje także pod zwykłymi warunkami osoby w podeszłym wieku i chore, które nie mogą wyjść z domu, jeśli odmówią we wspomniane wyżej dni modlitwy o uświęcenie kapłanów i ofiarują w tej intencji, przez wstawiennictwo Maryi, Królowej Apostołów, swoje cierpienia. Z kolei odpust cząstkowy można uzyskać, odmawiając pięć razy Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu, bądź inną uznaną modlitwę do Serca Pana Jezusa w intencji uświęcenia kapłanów.

W dekrecie Penitencjarii Apostolskiej zachęca się, aby odnośne nabożeństwa, Msze i spowiedzi prowadzili kapłani przeznaczeni do pracy duszpasterskiej w katedrach i kościołach parafialnych, z którymi związane są odpusty zupełne.


http://info.wiara.pl/index.php?grupa=4&art=1242190058



Radio Watykańskie/jk; 2009-02-24

Kościół w Nowym Jorku przygotowuje się do nocy otwartych konfesjonałów - donosi Radio Watykańskie. Chodzi tu o całodobowe słuchanie spowiedzi z piątku na sobotę 6 i 7 marca 2009 r.

Nowy Jork znany jest w Stanach Zjednoczonych jako miasto, które nigdy nie chodzi spać. Odwołując się do tego niekoniecznie pozytywnego stereotypu, tamtejsi duszpasterze postanowili zorganizować wielkopostną akcję spowiedzi, mającą przyczynić się do odrodzenia tego sakramentu.

Inicjatywa nocy otwartych konfesjonałów narodziła się w 2007 r. w Chicago. Wtedy z sakramentu pojednania skorzystało 2500 osób. Nowojorska archidiecezja ma nadzieję, że jej wyniki będą jeszcze lepsze, ponieważ udało się jej zmobilizować trzy razy więcej spowiedników.

http://info.wiara.pl/index.php?grupa=4&art=1235459204

KAI/RV) /a., Szwajcaria, 2009-01-15

Szwajcarski episkopat wydał 14 stycznia 2009 r. dekret zakazujący zbiorowego rozgrzeszania, praktykowanego w tym kraju od kilkudziesięciu lat. Tym samym biskupi podporządkowali się rozporządzeniom wydanym w 2002 r. przez Jana Pawła II w motu proprio "Misericordia Dei".

Powołując się na papieski dokument oraz na Kodeks Prawa Kanonicznego, pasterze szwajcarskiego Kościoła przypominają, że rozgrzeszenie zbiorowe jest dopuszczalne jedynie w niebezpieczeństwie śmierci bądź w poważnej konieczności, kiedy z powodu braku dostatecznej liczby spowiedników wierni przez długi czas nie mogą przystąpić do spowiedzi i Komunii Świętej. Biskupi jednoznacznie stwierdzają, że w Szwajcarii opisana przez prawo kanoniczne sytuacja nie istnieje, w związku z czym nie można się arbitralnie powoływać na stan poważnej konieczności. W obecnych okolicznościach jedynie groźba śmierci pozwala na udzielanie zbiorowego rozgrzeszenia – stwierdzają biskupi. Przyznają jednak, że praktyka ostatnich lat sprawiła, iż ten nadzwyczajny sposób sprawowania sakramentu spowiedzi w Szwajcarii stał się w istocie formą zwyczajną.

Do dekretu został dołączony komentarz o. François-Xaviera Amherdta, profesora teologii pastoralnej na uniwersytecie we Fryburgu. Stwierdza on m.in., że dekret episkopatu nie podważa samej ważności rozgrzeszeń grupowych, które były udzielane do tej pory. Zachęca też szwajcarskich katolików do zachowania liturgii pokutnych, w czasie których były zazwyczaj udzielane grupowe rozgrzeszenia. Nabożeństwa te mają doniosłe znaczenie, zwłaszcza w Adwencie, Wielkim Poście i w uroczystość Wszystkich Świętych. Trzeba jedynie zadbać, aby uczestniczący w nich wierni mieli możliwość spowiedzi indywidualnej – pisze o. Amherdt. Przyznaje, że decyzja biskupów rozczaruje wiernych, którzy zdążyli się już przyzwyczaić do nadzwyczajnej formy sprawowania sakramentu spowiedzi. Wyraził jednak pewność, że zniesienie praktyki grupowego rozgrzeszenia przyczyni się do nowego odkrycia sakramentu miłosierdzia Bożego.


Informująca o dekrecie biskupów kościelna agencja APIC spodziewa się licznych protestów. Pierwszą petycję wystosowali jeszcze przed świętami wierni z parafii św. Piotra we Fryburgu. Proszą oni swego biskupa o zachowanie dotychczasowej formy rozgrzeszenia, powołując się przy tym na poparcie swych kapłanów.


http://ekai.pl/wydarzenia/swiat/x17590/szwajcaria-koniec-ze-zbiorowym-rozgrzeszaniem/

Adwent to czas zmian – człowiek przygotowuje się na przyjście Zbawiciela. Specjalnie na tę okazję została przygotowana darmowa aplikacja internetowa, która jest wersją online metody rachunku sumienia sporządzonej przez św. Ignacego Loyolę. Strona www.MyHabits.net została stworzona przez osoby świeckie, które uczestniczyły w Ćwiczeniach Ignacjańskich św. Ignacego w jezuickich domach rekolekcyjnych. Po zarejestrowaniu użytkownik może prowadzić swój własny dziennik, w którym odnotowuje swoją wierność konkretnym postanowieniom. Co więcej jest tam również możliwość łączenia się we wspólnoty, nad którymi czuwa moderator – inny użytkownik.


 

bp Józef Michalik

Zanim wejdziemy w Rok Wiary (4)



«Podwoje wiary» (por. Dz 14, 27) są dla nas zawsze otwarte. Wprowadzają nas one do życia w komunii z Bogiem i pozwalają na wejście do Jego Kościoła. Próg ten można przekroczyć, kiedy głoszone jest Słowo Boże, a serce pozwala się kształtować łaską, która przemienia. Przekroczenie tych podwoi oznacza wyruszenie w drogę, która trwa całe życie. Zaczyna się ona chrztem (por. Rz 6, 4), dzięki któremu możemy przyzywać Boga, zwracając się do Niego jako do Ojca, a kończy wraz z przejściem poprzez śmierć do życia wiecznego, które jest owocem zmartwychwstania Pana Jezusa, który wraz z darem Ducha Świętego pragnął włączyć w swą własną chwałę tych, którzy w Niego wierzą (por. J 17, 22). Wyznawanie wiary w Trójcę Świętą — Ojca, Syna i Ducha Świętego — jest równoznaczne z wiarą w jednego Boga, który jest miłością (por. 1 J 4, 8): Ojca, który w pełni czasów posłał swego Syna dla naszego zbawienia; Jezusa Chrystusa, który w tajemnicy swej śmierci i zmartwychwstania odkupił świat; Ducha Świętego, który prowadzi Kościół poprzez wieki w oczekiwaniu na chwalebny powrót Pana” (Benedykt XVI, List apostolski w formie motu proprio „Porta fidei” 1, ogłaszający Rok Wiary).

Zanurzeni w miłości

Apostoł Paweł poucza: „Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość — te trzy: z nich zaś największa jest miłość...” (1 Kor 13, 13). Ojciec Święty w swoim motu proprio „Porta fidei” określa ramy czasowe przeznaczone do budowania wiary — od sakramentu chrztu świętego, poprzez sakrament bierzmowania i wspomniane w poprzedniej refleksji Eucharystię i małżeństwo, aż do zamknięcia tego okresu, w którym trwa wiara — do śmierci człowieka. Najważniejszym sakramentem inicjacji chrześcijańskiej jest chrzest. Tak jak w chwili narodzin, poprzez posługę akuszerki czy lekarza, organizm dziecka odłącza się od łona matki, by zacząć wrastać w ten świat i podziwiać go, tak można powiedzieć, że sakrament chrztu jest duchowym „przecięciem pępowiny” naszego związku z szatanem, który dziedziczymy wskutek grzechu pierworodnego. Wyzwolony w ten sposób człowiek uzyskuje nowe życie, staje się w pełni dzieckiem Bożym i otrzymuje w darze wszystkie bogactwa wysłużone przez Chrystusa, przez Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie; dobra, które w całej pełni ujawnią się po naszej śmierci. „Być ochrzczonym oznacza: historia mojego życia osobistego zanurza się w nurcie miłości Bożej. «Nasze życie — powie papież Benedykt XVI — należy już do Chrystusa, a nie do nas samych (...) w Jego towarzystwie, wręcz ogarnięci Jego miłością, jesteśmy wolni od lęku. On obejmuje nas i dźwiga tam, gdzie idziemy — On, który sam jest życiem»” („Youcat” 200). Sobór Watykański II zdecydował, aby i ten sakrament udzielany był nie jak przed soborem — poza Eucharystią, jakby na sposób prywatny, ale by był świętem całej wspólnoty parafialnej, która z radością przyjmuje dziecko, deklarując jednocześnie, że uczyni wszystko, aby wzrastało ono w łasce u Boga i u ludzi. Stąd chciałbym skierować moją prośbę w stronę rodziców, aby nie odkładali chrztu dziecka — niech jak najszybciej otrzyma dar życia nowego — Bożego; oraz do duszpasterzy, aby o ten wymiar nadprzyrodzony i eklezjalny chrztu bardzo zadbali. Niech to będzie uroczyste wydarzenie w parafii, które widoczne będzie w pięknie liturgii i Słowie Bożym ukazującym radość Kościoła, ale i powinności, które z tego faktu wynikają.

Chrzest dziecka

Chrzest jest szczególnym momentem dla rodziców dziecka. Ostatnie tygodnie stanu błogosławionego znaczone są intensywnym oczekiwaniem, przygotowywaniem miejsca oraz radością rodziców i rodziny. To ważny element oczekiwania, bo dziecko, jak to już dziś wiemy, bardzo skrupulatnie, acz nieświadomie, rejestruje zewnętrzne bodźce. Kształtują one już wtedy zręby jego stanu emocjonalnego, z którym będzie szło przez całe życie. Jako ludzie wierzący przyjmujemy, że życie ludzkie jest owocem miłości małżonków, ale i darem Stwórcy. Chrzest jest wyrazem wdzięczności dla Stwórcy i trzeba, aby rodzice to dobrze rozumieli. Tak jak w sakramencie małżeństwa mężczyzna i kobieta przestają żyć dla siebie i stają się dwoje jednym ciałem, tak trzeba, aby w chwili narodzin przyjęli jakby trzeci element — owoc swojej miłości — dziecko. Świadectwem wiary jest imię, które rodzice powinni wybrać oświecani tą wiarą. Stąd starodawna praktyka Kościoła proponuje, aby było to imię jakiegoś świętego, który byłby szczególnym patronem dziecka.

Rodzice i chrzestni

Duszpasterze, coraz częściej niestety, stają przed trudnym dylematem — rodzice, mimo braku przeszkód, żyją bez ślubu kościelnego i nie odczuwają „głodu” sakramentu małżeństwa, ale wprost wymuszają dar chrztu dla swojego dziecka. Próby zachęcania do przyjęcia (w tym samym dniu) sakramentu małżeństwa spotykają się z odmową, a nieraz i z agresją. Reakcja taka czasem wywołuje kontrreakcję duszpasterzy, którzy odmawiają udzielenia sakramentu chrztu. Nie jestem zwolennikiem tak restrykcyjnej formuły, ponieważ bałbym się być świadkiem „wymuszonego” sakramentu małżeństwa. Chcę tylko zaapelować do rodziców, aby to przemyśleli i próbowali znaleźć racjonalne przesłanki dla swojej postawy odbiegającej od zasad wiary i niezgodnej z dobrze ukształtowanym sumieniem. 
Chcąc zabezpieczyć katolickie wzrastanie dziecka w wierze, Kościół „ofiaruje” mu rodziców chrzestnych. Mają oni zatroszczyć się o zaspokojenie „głodu duszy”, czyli o katolickie wychowanie dziecka, zwłaszcza w sytuacji obojętności czy nawet ateizmu jego rodziców. Dobrze, że przy doborze rodziców chrzestnych rodzice kierują się ich dostatniością i wiekiem (aby zapewnić dziecku opiekę w sytuacji, gdyby ich brakło), ale to za mało, trzeba, aby zwracali uwagę przede wszystkim na „dostatniość” wiary rodziców chrzestnych, ich młodość ducha, która pragnie dawać świadectwo o swojej wierze i życiu z Jezusem.

Moc Bożej łaski

Ronald Reagan przyjął chrzest w wieku lat jedenastu. Jedną z inspiracji była lektura książki Harolda Bella Wrighta „That Printer of Udell's” (w wolnym tłumaczeniu: Ten drukarz od Udella). Zafascynowany postacią głównego bohatera i jego wiarą, powiedział: „Chcę być jak ten człowiek — chcę zostać ochrzczony”. Przyjął chrzest w protestanckiej wspólnocie Uczniów Chrystusa. Kiedy wynurzył się z wody i usłyszał słowa pastora: „Powstań i trwaj w otrzymanej wierze”, przeżył osobiste doświadczenie zaproszenia Chrystusa do swojego życia. Czuł się wezwany do poważnego potraktowania tych słów w swoim życiu. 

Czy wracam myślą do mego chrztu i czy potrafię czerpać motywy do nowego życia z tego źródła, którym jest moc Bożej łaski?

Film online:

Zobacz film online

Cytat dnia:

 

 

 

 

 

 

 


 
 

EWANGELIA
Mt 13,44-46

Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca, poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.

.
 



 
 
 
 
 
 
 
 



Porządek Mszy św.

NIEDZIELA:
7.00 Godzinki
MSZE  ŚW
7.30, 9.15 - młodzież,
11.45 - dzieci, 18.00
kaplica w Pęcherach godz 8.00
DNI POWSZEDNIE: 18.00
Łbiska - kaplica u Sióstr godz 6.30
Sobota u sióstr godz 7.30
SPOWIEDŹ PÓŁ GODZINY
PRZED MSZĄ ŚW
CHRZTY
DRUGA i CZWARTA NIEDZIELA
MIESIĄCA GODZ 11.45 -                                             
spotkanie przed chrztem SOBOTA
po Mszy sw około godz 18.35                                        
/ w maju, czerwcu i październiku
po nabożeństwie 
około 19.00/ Uwaga:                                                                                                                                                                                                           jeżeli w sobote są
śluby to spotkanie                                                                                                                                                                                                                     przed chrztem odbywa się                                                                                                                                                                                                   w piątek  w tych samych godzinach/
UWAGA ! DO KANCELARII 
ZGŁASZAMY SIĘ
Z AKTEM URODZENIA,                                                                                                                                                                                                               DANE RODZICÓW
CHRZESTNYCH
- DWA TYGODNIE 
WCZEŚNIEJ.

:: więcej

 

 

Kancelaria parafialna

KANCELARIA CZYNNA

W WAKACJE LIPIEC i

SIERPIEŃ  2014 r
PONIEDZIAŁEK ,

ŚRODA i PIĄTEK
PO MSZY ŚW

O GODZ 18.00
W SPRAWACH PILNYCH

PROSZĘ DZWONIĆ
         TELEFON
        602-108-026

  

:: więcej

 

 

Licznik odwiedzin: 335043